/ Entrepreneurship

Leiderschap met autoriteit, of kracht

Een kwestie waar we intern laatst over discussieerde:

"Als ik als teamrol “autoritair/sterk” wil zijn in wat ik zeg, zit er een nuance in waardoor het onbedoeld naar het negatieve neigt. Hoe kan ik dit 't best positiever houden?"

Ja, interessante vraag. Het is een veelvoorkomende ‘leiderschapskwaal’ om het genuanceerde verschil tussen die twee niet echt in de praktijk te kunnen brengen.

Het zijn twee verschillende interne intenties maar ze neigen, als ze ongefilterd worden geuit, naar een sterk overeenkomende naar buiten gerichte houding. Sterk (en niet autoritair) kan je heel goed toepassen door dingen te doen als draagvlak creëren, context opbouwen, goed beargumenteren (rationeel vooral), iemand gelijk geven, dingen zeggen als ‘ik snap het’ etc. Dat terwijl je wel je eigen mening durft te hebben, maar die juist durft bloot te stellen aan invloeden van buitenaf omdat je niet bang bent autoriteit te verliezen bij het sterk zijn. Sterk + autoriteit gaat dus heel erg gepaard. Autoriteit is eigenlijk alleen maar goed als consensus geen optie meer is. Dan wordt het een beetje ‘ik wil het, ik heb het recht (autoriteit), dus zo zal het zijn’.

Je kan best autoriteit hebben, maar het is echt een 'last resort' als het goed is.

Sterk zijn

Vaak wordt bij het sterk zijn een vorm van autoriteit gebruikt als bescherming tegen eigenlijke onzekerheid. Hier bedoel ik met "onzeker": "niet zeker over je gelijk, en/of de autoriteit die je eigenlijk hebt, gewoon omdat je die krijgt van je goedbedoelende naasten".

Sterk zijn zonder autoriteit versus sterk zijn met autoriteit is vergelijkbaar met het verschil tussen Jiu Jitsu versus Kickboksen! Dit komt uit persoonlijke ervaring met beide sporten.

Jiu Jitsu is eerder laten gaan, en rustig wachten tot je een gaatje hebt, iemand bestuderen en goed inspelen op bewegingen en gewoonten en iemand daarmee klemzetten. Kickboksen lijkt op precies voldoende afwachten om niet te verliezen, maar toch de hele tijd proberen te slaan.